روایت تازه از ساپورت گذاری پایپینگ چیست؟

ساپورت گذاری یا تکیه گاه گذاری پایپینگ، یکی دیگر از فعالیت‌های اصلی در طراحی و اجرای سیستم‌های لوله کشی صنعتی است که به منظور مقابله با عوامل فیزیکی مخرب مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ترکیب آویز و ساپورت برای نگهداری از لوله

از کاربردهای ساپورت گذاری می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

در بند 321.1 استاندارد ASME B31.3، اهداف و اصول اولیه تحلیل، طراحی و اجرای تکیه گاه سیستم پایپینگ آورده شده‌اند. علاوه بر این استاندارد، دستورالعمل‌های بین‌المللی دیگری نیز برای طراحی این المان‌ها وجود دارند که پرکاربردترین آن‌ها عبارت هستند از:

نوع ماده مورد استفاده برای تکیه گاه لوله به شرایط بارگذاری و نحوه اتصال المان‌ها به یکدیگر بستگی دارد. به طور کلی، برای تکیه‌گاه‌های دائمی با شرایط بارگذاری متوسط تا بالا، استفاده از مواد مستحکم نظیر فولاد سازه‌ای، گزینه مناسبی خواهد بود. به کارگیری چدن (خاکستری، نشکن، چکش‌خوار)، فولاد معمولی، چوب و مواد دیگر نیز برای اجرای ساپورت پایپینگ بلامانع است. البته، هر یک از این گزینه‌ها باید متناسب با خصوصیات سیستم انتخاب شوند.

تکیه گاه لوله از جنس چدن خاکستری

طراحی تکیه گاه پایپینگ، به عواملی نظیر عملکرد، بازه تعمیر و نگهداری، هزینه نصب، سادگی اجرا، دسترسی به قطعات و هزینه تهیه قطعات بستگی دارد. پارامترها و معیارهای اصلی انتخاب نوع ساپورت لوله عبارت هستند از:

تکیه گاه‌های لوله بر اساس معیارهای به انواع زیر تقسیم می‌شوند:

پیکربندی برخی از انواع ساپورت لوله

از اطلاعات اصلی مورد نیاز برای تکیه گاه گذاری خطوط لوله می‌توان به نقشه جانمایی لوله، نقشه کابل برق و ابزار دقیق، طرح‌های عمرانی سازه، مشخصات خطوط لوله، مشخصات عایق، وزن شیرآلات، الزامات تنش (نقشه‌های ایزومتریک تنش) و بارهای تکیه‌گاه اشاره کرد. با جمع‌آوری این داده‌ها، طول دهانه ساپورت گذاری بر روی فونداسیون بتنی یا سازه فولادی محاسبه می‌شود.

در نظر داشتن نکات زیر می‌تواند باعث بهینه سازی تکیه گاه گذاری سیستم‌های لوله کشی شود: